31 oktober 2015 – Een Russisch vliegtuig is neergehaald in Egypte galmt uit mijn radio. Snel zoek ik op internet naar meer informatie. Op mijn bureau ligt mijn uitgeprinte vliegticket, twee dagen geleden geboekt. Cairo als eindbestemming.

Ik land één week voor de presidentverkiezingen. Hoe kies ik het toch weer uit… Er flitst van alles door me heen: durf ik nog wel te vliegen? Moet ik omboeken? Kan ik normaal op straat wandelen?

Op de website van Rijksoverheid wordt geadviseerd om in toeristische gebieden te blijven. Laat ik dit nou net verschrikkelijk vinden. Geef mij maar een buitenwijk waar ik lekker rond kan lopen met mijn camera en met locals kan kletsen.

Locals
Marleen Hoftijzer in Egypte

Marleen Hoftijzer

Wie vergeet nou zijn koffer?

Op een koude decembermiddag sta ik met mijn koffer op Schiphol. Eerst nog even een broodje. Een marechaussee klopt op mijn rug: “Mevrouw, zou u ergens anders plaats willen nemen? We moeten dit gebied afzetten”. Ik kijk om me heen en zie dat er een lint rondom een achtergelaten koffer wordt gespannen. Vijf minuten later staan er drie grote mannen met honden. Ze snuffelen aan de achtergelaten koffer en ze breken de koffer open. Helaas kan ik dit tafereel niet afkijken, ik moet een vlucht halen.

Advies overheid voor reizen naar Egypte

Rijksoverheid vermeldt de volgende over Egypte: De criminaliteit is toegenomen in de afgelopen jaren. Vooral in de grote steden en drukke badplaatsen.

Zou jij nog gaan?

Zou jij aan het strand gaan liggen? Of een museum bezoeken? Tijdens mijn overpeinzingen de laatste weken leerde ik mijn boven buurvrouw kennen, afkomstig uit Caïro. Haar familie wil mij gerust opvangen en wegwijs maken de eerste dagen.

Caïro was altijd het middelpunt van alle onrust, voornamelijk. Op het Tahrirplein vonden veel demonstraties plaats. Ondanks dat er momenteel geen demonstraties plaatvinden, is het verstandig om altijd de situatie in de gaten te houden. Je weet maar nooit wanneer er iets kan gebeuren en dat dat werkelijkheid is, blijkt al gauw.

Cairo
Marleen Hoftijzer Cairo

Marleen Hoftijzer

Bomaanslag om de hoek

“Ben je wel in orde?”, stuurt mijn moeder via de whats app. Ja, reageer ik, hoezo? “Er is een aanslag gepleegd in het centrum waar jullie zitten”. “Totaal niets van meegekregen”, stuur ik terug. Vanuit meerdere locals hoor ik dat de media alle berichten enorm opblazen. Het toerisme ligt hierdoor volledig plat. Er is steeds meer werkloosheid.

De aanslag schijnt door een oud medewerker te zijn gepleegd. Boos op zijn ex-baas. Hij besloot molotov cocktails naar binnen te gooien. Er zijn twaalf doden gevallen door het uitbreken van een brand en het ontbreken van nooduitgangen. Het gooien van cocktails klinkt al heel anders dan een aanslag. Hoe ironisch, dat ik dit bericht vanuit Nederland moet ontvangen.

Woestijn
Woestijn Marleen Hoftijzer

Marleen Hoftijzer

Als blondine op straat

Na drie dagen in Cairo te hebben rondgewandeld neem ik de trein naar Alexandrie. Een eerste klas ticket kost nog geen vijf euro extra, maar is absoluut de moeite waard. Als het ik station uitwandel hoor en zie ik direct een groot verschil. Er is hier meer groen en met name minder verkeer. Wederom wordt mijn tas door een detector gehaald en staat er op elke hoek van de straat militairen met grote geweren. Nog altijd geeft me dit een dubbel gevoel. Het voelt alsof er elk moment een rel uit kan breken en agenten hiervoor paraat staan. Anderzijds wordt iedereen gecontroleerd, kofferbakken worden open getrokken en honden snuffelen iedereen af. Munitie of ander smokkelwaar komt niet zomaar meer naar binnen.

‘ s Avonds loop ik alleen met een hoofddoek om in de winkelstraten rond. Er komen meerdere keren mannen naast me lopen, fluitend en vragend naar mijn naam. Het is niet prettig en ik voel me onzeker. Ik negeer ze. Ze houden vanzelf op.

Ook hier zijn vijf sterren hotels zwaar beveiligd. Een straal van vijftien meter vanaf de ingang is afgezet. Doordat ik mij steeds onder de bevriende Egyptenaren bevindt, voel ik me veilig. Zij weten precies hoe toeristen worden behandeld en wat verstandig is als blondine.

Op de terugweg naar het koude Nederland gebeurt er weer van alles. Een vrouw valt flauw tijdens de vlucht. Eenmaal geland worden direct onze paspoorten gecontroleerd door de marechaussee. Het lijkt erop dat er vluchtelingen aan boord waren. Als ik wegrol bij de kofferband, wordt mijn koffer door de extra controle gehaald. Hehe, mijn portie controles zit er wel weer op. Ik ben weer thuis.

Tips:

  • Ga af op je onderbuik gevoel.
  • Meld je aan bij de ambassade, zodat het in ieder geval bekend is dat jij daar aan het reizen bent.
  • Neem een hoofddoek mee.

Geef een reactie, deel jouw reistips!